آقاي احمدي نژاد حدودا 5/2 سال پيش را يادتان هست ؟ يادتان هست چه شوري داشتيد ، مي گفتيد نفت را سر سفره مان مي آوريد ؟ مي گفتيد جلوي گراني ها را مي گيريد ؟ مي گفتيد اين قدر كار داريد كه اسلاميزه كردن مدل موي دخترو پسرها جايگاهي در برنامه تان ندارد؟ يادتان هست ؟ والا آن موقع اينقدر حرف مي زديد و وعده مي داديد كه من يادم نيست چه برسد به خودتان . آن موقع هنوز پر شور بوديد و مثل 2و3 ماه اخير كلامتان كمي لحن احتياط يا شايد پختگي به خود نگرفته بود . تا آن موقع فكر مي كرديم فقط خاتمي مي تواند ركورد دار حرف زدن باشد اما الان پي برده ايم كه هر كسي در اين جايگاه قرار بگيرد فقط بالاي منبر مي رود ، چه آخوند باشد و چه نباشد . شايد هم مخاطبتان ما نبوديم و ما با توهمي فانتزي به خودمان گرفته بوديم مثلا وقتي مي گفتيد پول نفت را سر سفره مردم مي بريد مخاطبتان مردم ونزوئلا و سوريه و لبنان بوده ما جنبه نداشتيم و فكر مي كرديم با ما هستيد . راستي اين را هم يگويم كه نگران ركورد زدن نباشيد چون شما نه تنها توانستيد از نظر حرف زدن ركورد خاتمي را بزنيد بلكه در پس گرفتن حرفها هم همتا نداشتيد . يادتان هست چند بار رفتيد اين كشور و اون كشور اعلام كرديد اسرائيل را به رسميت نمي شناسيد و اسرائيل بايد نابود شود ، كلي براي ما مردم گرسنه و بدبخت هزينه و دردسر درست كرديد ، اما همين يه هفته ، 10 روز پيش تو كنفرانس مطبوعاتيتون گفتيد كه " شايد راجع به موجوديت اسرائيل تغيير موضع بدهيم " و آن را منوط به تغيير موضع آمريكا در برابر ايران كرديد. يا همين پارسال همراه  با كابينه و دم و دستگاه محترمه اعصاب همه اقتصاددانان مملكت را به هم ريختيد و رابطه نقدينگي و تورم رو از اساس انكار كرديد ، هر چه گفتند كه انكار اين رابطه مضحكه خواستيد ثابت كنيد كه مرغ يك پا دارد و سياستهاي اقتصاديتان را هم بر اساس همين تفكر تنظيم كرديد ، اما چند روز پيش آمديد دررسانه فخيمه ملي همراه با پوزخندي تسكين دهنده افزايش نقدينگي را از عوامل اساسي رشد تورم در ماههاي اخير اعلام كرديد.

گله ای نیست . می پذیریم وقتی زنان ایرانی اینگونه می پسندند . وقتی حسادتهای کوته فکرانه زنانه این جسارت را به مردان این مملکت داده تا حول تمام محورهای زنان تصمیم بگیرند و حتی استاد گرانقدر آقای خزعلی که سالهاست نعمت شنیدن را از دست داده اند و کر تشریف دارند به خود اجازه دهند در سن ۱۰۰ سالگی درباره مسائل زنان اظهار نظر کنند و همراه با آب شدن کله قندی در دلشان بگویند که بهترین کاری که یک زن می تواند بکند شوهر داری است . نمی توان از استاد خزعلی بزرگوار گلایه کرد . چه جای گلایه ای که نمایندگانمان در مجلس استقبال می کنندو حتی روشنفکران همکارمان در مطبوعات تلوبحا ابراز خوشحالی می کنند از دستگیری خانمهایی که احتمالا می ترسند دل شوهرانشان را ببرند . دیگر چه می شود گفت ؟ وقتی در مملکتی مهمتر از حل بحرانهای اقتصادی و سیاسی و مهمتر از سیر کردن شکم ادمها و هر چیز دیگری این باشد که برجستگی های بدن زنان را چگونه پوشاند تا مایه تبرج نشوند دیگر چه جایی برای بحث می ماند؟ گلایه نکنیم ، حقمان است . وقتی تمام فکر و ذکر عمده زنان یک جامعه این باشد که چطور شوهران خود را پایبند نگه دارند و دغدغه دیگری ذهنشان را نیازارد آیا این ناحق است که بگویند فقط به درد شوهر داری می خوریم ؟ گله از مسئولان و مردان و دولت نکنیم حقمان بیش از این نیست . روسری سر می کنیم ، لباس گشاد می پوشیم ، چکمه نمی پوشیم ، تمام هم و غممان اين خواهد بود كه مبادا مچ پايمان را نامحرم ببيند و متبرج شود ، جز به شوهر داري نمي پردازيم و ديه مان بيش از بيضه يك مرد نمي شود چون خودمان خواسته ايم و بيش از اين ها چيزي نخواسته ايم . گوني هم كه تنمان كنند حقمان است . چطور توقع داريم مردان ما را بيشتر از يك تن ببينند و دولت حقوقي بيش از حالا برايمان قائل شود ؟ تا خودمان به لزوم تحول شرايط ايمان نياوريم شرايط همين است .

نوشتن را دوست دارم اما گاهي اوقات سخت است . چه مي دانم شايد او هم شغلش را دوست دارد اما فكر كنم براي اوهميشه سخت است . گاهي اوقات دل و دماغ نوشتن ندارم ، قلمم خشك مي شود . او را نمي دانم شايد او هم گاهي سر ذوق نباشد براي كار كردن . او مي تواند كارش را تعطيل كند ، من نمي توانم ، اگه شده زوركي هم بايد بنويسم . 60 هزار تومن حدود يك هفته حقوقمه يا اگر بخواهم حق التحريري حساب كنم اندازه يك گزارش تمام صفحه روزنامه كه واضح است تهيه اش وقت زيادي مي برد. براي او 60 هزار تومان ماحصل حدود 6و7 دقيقه از كسب و كارش است .  هرچه قدر كار من استرس داشته باشد در برابر كار او هيچ است ، نمي دانم چه طور استرسش را تاب مي آورد ؟ من آرامش دارم هميشه و خيلي زياد . اما او ندارد هيچ وقت . من مجبور نيستم ، دوست دارم . اما او به احتمال زياد مجبور است . شايد مريض دارد ، معتاد است يا خيلي چيزهاي ديگر كه من نمي توانم حدس بزنم . شايد مدتها بي كار بوده و گرسنگي كشيده ، بي پولي كشيده ، شايد حقوقش كفافش را نمي داده و بايد اجاره خانه مي داده . شايد خانه اش سرد بوده ، پايش خسته . شايد  هم هيچ كدام اينها نباشد : ساديسم داشته يا حس تنفر از جامعه. نمي دانم اگر مي توانست ، دوست داشت شغل من را داشته باشد يا نه ؟ به هر حال من كه هرگز دوست نداشتم كسب و كار او را داشته باشم ولاستيك دزد بشوم .

 تو مال دیگری هستی

گویی من کمین بچه گربه ای را می کشم

که مادرش بالای دیوار برای نابود کردنم

دورخیز کرده

عشق من می دانم

ما چاره ای نداریم

تو آرزویی دست نیافتنی هستی

پ.ن: اگر شعرم رو نوشتم بیشتر به این دلیل که ریتم بلاگم یکنواخت نشه